Nog geen reacties

“Persoonlijke herinneringen bij het eeuwfeest van Fatima”

door Pastoor Hendriks

Op 13 oktober aanstaande gedenken wij het eeuwfeest van het Zonnewonder van Fatima: een immense menigte heeft dit spectaculaire natuurverschijnsel waargenomen; elke persoonlijke inbeelding is uitgesloten. Dit wonder vormt het onomstotelijk bewijs van de waarachtigheid van de verschijningen aldaar. Voor mij een aanleiding om hier enige persoonlijke impressies neer te schrijven.

Van jongs af aan ben ik met Fatima vertrouwd. Het begon al op de lagere school. Verschillende onderwijzers van de parochieschool waren heel enthousiast erover en vertelden ons veel. Het boek ‘Kinderen zien Maria’ heb ik letterlijk stuk gelezen. Leeftijdgenoten droegen ook de namen van de zienertjes: Lucia, Francisco en Jacinta. Hun houding van boete, offer en gebed werd ons indringend ten voorbeeld gesteld. We deden ook mee met de specifieke gebeden van Fatima en met de devotie van de Eerste zaterdag van de maand. Een replica van het genadebeeld ging van huis tot huis in de parochie. Het was in totaal overduidelijk, dat het hier om een gebeurtenis van groot belang ging. En wij probeerden ons te herkennen en in te leven in deze uitverkoren kinderen. Het heeft een stempel op mijn leven gedrukt. En wat ben ik er dankbaar voor, dat ik dit nog net heb kunnen en mogen meemaken, alvorens de grote omschakeling zich aandiende.

Ik wilde er absoluut een keer heen en in 1996 is dat ook gelukt. Het zijn voor mij onvergetelijke dagen geworden. We konden in klein gezelschap logeren bij de gastvrije paters Montfortanen, op loopafstand van het heiligdom. Ieder kwartier hoorde ik de melodie van het Fatima-Ave vanuit de toren van de basiliek. Ik was daarvoor al enkele keren in Lourdes geweest en juist daarom vielen mij enkele punten van verschil op. Kennelijk heeft men in Fatima van de ervaringen in Lourdes geleerd. Het is uiteraard mogelijk, dat er sinds 1996 dingen gewijzigd zijn; ik kan slechts putten uit de ervaringen van toen. Mij viel de eenvoud van de accommodatie op: de hotels waren eenvoudig en veel pelgrims kampeerden rond de 13e in de open lucht. Er was een absolute scheiding van het heiligdom en de winkeltjes.
En wat waren die winkeltjes klein en bescheiden: niet veel meer dan
een soort schildwachthuisjes waarin de devotionalia waren uitgestald.
Een ander opmerkelijk iets was de grote devotie en de zichtbare uitingen daarvan. De liederen hadden iets emotioneels; de relatie tot het rondgedragen genadebeeld was innig. Mensen zwaaiden massaal naar Maria met hun witte zakdoekjes, heel aandoenlijk. Het deed mij heel veel om daarbij te beseffen, dat de kogel waarmee de mislukte moordaanslag van 13 mei 1981 op de inmiddels heilige Paus Joannes Paulus II gepleegd was, nu als een ex-voto van hulde en dankbaarheid in Maria’ s kroon was aangebracht. Zij had immers de loop van die goed gemikte kogel veranderd! Bij de ziekenzegen was er zelfs een individuele zegening van de zieken met het Allerheiligst Sacrament. Er was ruimschoots gelegenheid om te biechten en daarvan werd massaal gebruik gemaakt. Ik heb er zelf ook biecht kunnen horen. Onder de schutse van dit Sacrament vinden er echte bekeringen plaats en gebeuren er kleine wonderen! Hoeveel indruk maakte het om mensen, letterlijk op hun blote knieën en soms tot bloedens toe, de bid- en boeteweg te zien kruipen rondom de verschijningskapel. Sommigen konden het slechts volbrengen terwijl zij aan weerszijden door begeleiders werden ondersteund. En dan te weten, dat het parcours op wens van de thans Zalige Paus Paulus VI met gladde steen geplaveid is; tevoren was het een kiezelpad: nog veel pijnlijker voor de boetelingen en de pelgrims. Nog nooit in mijn leven had ik ergens gezien dat de massaal aangedragen offerkaarsen in hun geheel in de vuuroven werden gegooid. Hoog sloegen de vlammen boven die grote bak met gesmolten was uit; de lucht ervan was heel doordringend. Ik ruik het, bij wijze van spreken, nu nog. De mensenmenigte was onafzienbaar, zeker op de 13e. De devotie was authentiek en diepgaand. Niemand kan zeggen, dat het toerisme van Fatima bezit heeft genomen. Dit is een plaats van veel gebed en offer.

Ik ben overigens ervan overtuigd, dat de rol van Fatima in de heilsgeschiedenis nog niet is uitgespeeld. De boodschap is zeer diepzinnig. Het verloop van de grote gebeurtenissen in de afgelopen eeuw heeft de betrouwbaarheid van de verschijningen aangetoond. Daarom mogen wij ook hoop hebben dat uiteindelijk Maria’s Onbevlekt Hart zal triomferen. Ik kan u aanraden om u meer te verdiepen in de inhoud van de boodschap van Fatima. Het onlangs uitgekomen boek ‘Honderd jaar Fatima’ is daarvoor een betrouwbare gids. En, zoals u weet, bidden wij bij het gezamenlijk Rozenkransgebed aan het slot van elk tientje: ‘O mijn Jezus, vergeef ons onze zonden. Behoed ons voor het vuur van de hel. Breng alle zielen naar de hemel, bijzonder hen die Uw barmhartigheid het meeste nodig hebben’.

Reacties zijn gesloten.