Nog geen reacties

De eerste drie weken in Antwerpen

Door Carolien Hoogenboom

Drie weken geleden ben ik aangekomen in mijn nieuwe woonplaats Antwerpen, waar ik in ieder geval voor een jaar vrijwilligerswerk zal gaan doen bij de Sant’Egidio gemeenschap. Ik heb jullie in een eerder artikel al verteld wat mijn plannen waren en zal nu iets vertellen over mijn ervaringen. Inmiddels ben ik al aardig geïnstalleerd op mijn nieuwe plek. Antwerpen is net als Haarlem een mooie stad. Ik woon nog altijd in het centrum, in een groot huis met veel trappen, naast een kerk en met dit keer uitzicht op de onze-lieve-vrouw-kathedraal. Qua woonplek dus niet zoveel veranderd, behalve dan dat België toch wel een andere cultuur heeft dan Nederland. De eerste tijd is altijd zwaar, omdat je nog je plekje moet vinden. Vooral ook de vele veranderingen waren zwaar. Niet alleen de nieuwe stad, maar ook klaar zijn met studeren, solliciteren en volop vrijwilligerswerk doen zijn niet zomaar iets. Gelukkig heb ik goede vrienden, die mijn steun en toeverlaat zijn in deze periode van veranderingen. Afgelopen zomer ben ik met de Sant’Egidio gemeenschap mee geweest naar de Europese jongerenontmoeting in Barcelona en het gebed voor de vrede in Münster in Duitsland. Daar heb ik al wat Belgische jongeren en ouderen leren kennen, dus gelukkig kende ik ook hier al wat gezichten.

Mijn programma ziet er als volgt uit. Maandag-, dinsdag-, donderdag- en vrijdagochtend doe ik mijn dienst met de daklozen. Dinsdag- en donderdagmiddag doe ik mijn dienst met de ouderen. Zaterdagochtend is er een bijeenkomst voor kinderen uit achterstandswijken en zaterdagmiddag een bijeenkomst voor tieners uit achterstandswijken. De gemeenschap is gericht op vriendschappen, dus we gaan met alle verschillende mensen een vriendschap aan. De daklozen ontvangen we in een mooie zaal en wij serveren aan hen een ontbijt, een koffie en daarna een warme lunch. Tussendoor probeer ik met zoveel mogelijk vrienden van de straat in gesprek te gaan. Inmiddels heb ik al wat beginnende vriendschappen opgebouwd. Ik denk dat met deze insteek het werk ook makkelijker wordt. De dakloze is geen hulpbehoevende meer en jij de helpende, maar je bent vrienden en kunt op die manier kletsen en grapjes maken. Ik merk dat als ik oprecht interesse in hen toon, zij ook oprecht geïnteresseerd zijn. Zo vroeg één van de vrienden van de

straat naar wat voor muziek ik luisterde, dus heb ik dat opgenomen en aan hem laten horen. Ook bij de ouderen gaat het niet om hulp geven aan hulpbehoevenden, maar in vriendschappen elkaar helpen. Zo bracht ik één van de ouderen naar de kapper, waarop hij mij vervolgens trakteerde op een koffie van onze koffiebar, waar mensen met een beperking werken. Zo verschoon je één van de ouderen en de volgende keer vier je samen met hem zijn verjaardag. Juist om deze reden ben ik ook naar deze gemeenschap gegaan. Ik vind het heel belangrijk om de ander als waardevol te zien en ook waardevol te behandelen. Daarom is alleen brood uitdelen of een oudere verschonen voor mij niet genoeg.

Afgelopen zaterdag zijn we gestart met een tienergroep voor tieners uit achterstandswijken. Ik vind tieners de meest interessante en leukste doelgroep, maar man, deze tieners halen wel het bloed onder je nagels vandaan. Ik denk dat dit de moeilijkste dienst is, maar dat deze groep de meest positieve verandering gaat doormaken en dat ik op het eind het meest van deze tieners houd. Toch zal het een lange weg zijn, die veel geduld en creativiteit vraagt. Deze tieners staan qua interesses en gedrag ver van mij af, dus ik denk dat het een grote uitdaging gaat worden en al jullie gebed is welkom. Toch geloof ik dat God mij daar bewust heeft neergezet en dat Hij de touwtjes in handen heeft. Ik leid deze groep namelijk samen met een vriend, die ik in Münster heb ontmoet tijdens het gebed van de vrede. Ik denk dat God ons daar al bij elkaar heeft gebracht en bewust drie dagen met elkaar heeft laten optrekken. Nu zijn we een sterk team, wat elkaar al enigszins kent, om deze tieners te gaan begeleiden. Ik geloof daarom dat God ook zeker bij dit project betrokken is en Hij ons zal bijstaan.

In eerste instantie was het mijn plan om naast het vrijwilligerswerk een simpel baantje te nemen om mijn kost en inwoning te kunnen betalen. Echter leek mijn huur in eerste instantie hoger te zijn dan ik had verwacht en aangezien ik op internet niet zoveel simpele baantjes kon vinden, ben ik maar gaan solliciteren op ‘echte’ banen binnen mijn vakgebied. Met succes, ik werd uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek en mocht ergens een schriftelijke proef doen. Ik vond het moeilijk om Gods leiding hierin te vinden. Ik ging de schriftelijke proef maken bij een instelling voor mensen met een mentale beperking. Op de terugweg voelde ik onrust en dacht ik “dit gaat hem echt niet worden”, maar ik bleek de enige sollicitant en mocht op sollicitatiegesprek. Na dat gesprek was ze nog steeds positief over me en wilde ze me heel graag hebben.

Ik was nog steeds niet overtuigd, maar na twee sollicitatiegesprekken ergens anders voelde deze eerste toch wel het fijnst. Afgelopen maandag heb ik een proefdag gedraaid bij deze instelling en dat heeft me wel overtuigd. Ook de instelling was positief en in november mag ik beginnen met werken. Ik zal hier deeltijds werken om mijn diensten bij Sant’Egidio voort te kunnen blijven zetten. Het werk is onder mijn niveau, maar ik denk dat het heel leerzaam gaat zijn. Ik vind het moeilijk om te geloven dat God ook deze plek voor mij in gedachte had, maar hoe het is verlopen vind ik zeker wonderlijk. Hoewel ik God zocht en duidelijk vroeg om leiding in dit proces op zoek naar werk, ervoer ik niet echt de connectie met Hem. Ook merk ik duidelijk de geestelijke strijd. Ik doe volop liefdadigheidswerk en ik merk dat de duivel daar niet zo blij van wordt. De duivel zorgt voor veel vermoeidheid, gevoelens van heimwee en een oncomfortabel gevoel. Gelukkig heb ik vandaag in de internationale christelijke gemeenschap, die ik op de zondagochtend bezoek, gehoord dat Jezus zelf de dood die satan brengt heeft doorgemaakt om deze vervolgens te overwinnen. Dat bemoedigt me om verder te blijven gaan, ook al is het soms zwaar. Jezus heeft alles wat ons tegenwerkt voor ons al overwonnen. En laten de krachtige woorden ‘Jezus is overwinnaar’, nou net dé woorden zijn van de Haarlemse Corrie ten Boom. Daarmee is het kringetje rond.

Liefs van jullie zuster in Christus,
Carolien

Reacties zijn gesloten.